Mały, drewniany budynek został wzniesiony około 1855 roku w Górnej Wsi pod numerem 325. Dom miał prosty układ wnętrza – był podzielony wąską sienią na dwie części mieszkalne. Po obu stronach sieni znajdowały się izby o wymiarach około 4 × 4 m. Na strych prowadziła jedynie drewniana drabina. Budynek nie posiadał klasycznej piwnicy. Zamiast niej wykonano niewielki, murowany schowek pod podłogą jednej z izb, przykryty odsuwanymi deskami. Pierwotnie dach kryty był słomą, następnie gontem, a w późniejszym okresie papą dachową. Na fotografii dom został ukazany od strony tylnej, dlatego nie są widoczne okna frontowe, lecz jedynie dobudowana szopa na drewno.
Do 1888 roku w domu mieszkała rodzina Sablików. Następnie budynek przeszedł na własność Mikołaja Zubera – robotnika w fabryce Rudolfa Strzygowskiego w Bielsku (od 1935 roku domek zamieszkiwał jego syn Ignacy wraz z rodziną). Mikołaj dwukrotnie zawierał związek małżeński. Pierwszą żoną Mikołaja była Magdalena Frączkiewicz, z którą ożenił się 18 maja 1885 roku. Magdalena zmarła w 1900 roku. Z tego małżeństwa urodziło się sześcioro dzieci: Zofia, Jan, Marianna, Anna, Wojciech oraz Ignacy. Po śmierci pierwszej żony Mikołaj, już jako wdowiec, ponownie zawarł związek małżeński. Jego drugą żoną została Salomea Wróbel, z którą ożenił się 16 lipca 1900 roku. Małżeństwo to doczekało się siedmiorga dzieci: Władysława, Franciszka, Antoniego, Jana, Adolfa, Franciszki oraz Józefy.
Najmłodszym synem Mikołaja był Adolf, któremu zawdzięczamy m. in. opis domu rodzinnego i fotografię. Adolf Zuber (1911–1971) [1], był społecznikiem, regionalistą, opiekunem zabytków oraz założycielem w latach 60. XX wieku Młodzieżowego Koła Historycznego. Z pasji do lokalnej historii rozpoczął dokumentowanie dziejów rodzinnej miejscowości. Jak wspominał: „Tak z własnej ciekawości zacząłem w 1962 r. szukać źródeł historycznych i dowiadywać się o materiałach pośrednich dotyczących miejscowości Kozy”. W wyniku wieloletnich poszukiwań zgromadził bogaty zbiór materiałów, który dziś stanowi jedno z najważniejszych źródeł wiedzy o historii wsi Kozy. Opracował je w formie tzw. „Fototek” – zestawów fotografii opatrzonych szczegółowymi opisami i komentarzami historycznymi. Dzięki jego pracy utrwalono wiele miejsc, wydarzeń i postaci związanych z dziejami Kóz, zachowując je dla kolejnych pokoleń.
Nieistniejący dziś budynek stanowi ciekawy przykład skromnego, XIX-wiecznego budownictwa chłopskiego charakterystycznego dla Kóz i regionu.
[1] zob. Portret kozianina – Adolf Zuber